Τα Μετέωρα, η Καλαμπάκα και το Καστράκι στο blog “Planet Bell”

Αν συνήθως αξίζει να διαβάζουμε ένα μπλογκ, είναι γιατί τις περισσότερες φορές είναι γραμμένο από «ανθρώπους της διπλανής πόρτας», από απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που είχαν μια εμπειρία σε κάτι και την έγραψαν στο μπλογκ.

Ο τίτλος λοιπόν του σημερινού μπλογκ είναι “Planet Bell” (Πλανήτης Καμπάνα) και είναι ένα λογοπαίγνιο, αφού το όνομα αυτού που το γράφει είναι Jeff Bell.

Ο συγκεκριμένος Μπελ λοιπόν, ταξίδεψε σε 45 χώρες, σε όλες τις ηπείρους, και στο άρθρο του με τίτλο «Μία φωτογραφική περιήγηση στα Μετέωρα–Το πιο όμορφο μέρος στην Ελλάδα, για το οποίο μπορεί να μην γνωρίζετε καν ότι υπάρχει» γράφει τις εντυπώσεις του από την επίσκεψή του σε Μετέωρα-Καλαμπάκα-Καστράκι.

Και είναι πολύ ενδιαφέρον και διαφορετικό το άρθρο του γιατί δεν επικεντρώνεται τόσο στα εντυπωσιακά Μετέωρα, αλλά στους ανθρώπους, που προφανώς τον εντυπωσίασαν και αυτοί.

«Φτάσαμε Κυριακή, μια πολύ όμορφη και ηλιόλουστη μέρα», αρχίζει «Ήταν 3 το μεσημέρι και όλες οι ταβέρνες ήταν γεμάτες από ντόπιους. Οι Έλληνες ήταν μια χαρά με το κρασί και τις συζητήσεις τους, με τις οικογένειες και τους φίλους τους. Καθίσαμε και εμείς σε ένα τραπέζι έξω και παραγγείλαμε ένα μπουκάλι κρασί, φέτα ψητή και χοιρινό ψητό στα κάρβουνα (μάλλον εννοεί κοντοσούβλι ή πανσέτα). Φάγαμε περίφημα και μείναμε εκεί με τις ώρες, απολαμβάνοντας τον ήλιο». Πολύ οικείες εικόνες για εμάς, τους Έλληνες (και πολύ τυπική παραγγελία, θα προσθέταμε).

Το άρθρο δίνει πολλές πληροφορίες, αναφέρεται στην ιστορία των Μετεώρων κ.λπ. αλλά τον συγγραφέα δείχνουν να συγκινούν και να εντυπωσιάζουν οι άνθρωποι που συνάντησε εδώ: όπως η ιδιοκτήτρια ενός ψιλικατζίδικου «200 ετών περίπου», όπως γράφει ο ίδιος, που έφτασε να γίνει δεύτερη οικογένειά τους ή ένας ηλικιωμένος ντόπιος που εμφάνισε απ’ την τσέπη του ένα λουλουδάκι και το χάρισε στη γυναίκα του συντάκτη ή τέσσερις ντόπιες γυναίκες που διασταυρώθηκαν μαζί του στον δρόμο μετά το ηλιοβασίλεμα, φλυαρώντας και γελώντας και από τις οποίες ζήτησε να τις φωτογραφίσει (προφανώς είναι αυτές στη φωτογραφία).

«Πολύ πριν τις δω, άκουσα στον δρόμο για τα Μετέωρα τα γέλια και τον ήχο απ’ τα παπούτσια τους. Και όταν τους ζήτησα να τις φωτογραφίσω γέλασαν και δεν κατάλαβα τι είπαν αλλά είμαι σίγουρος ότι ήταν κάτι καλό και αστείο», έγραψε.

Pin It

Σύνδεση Χρήστη