«Ταξίδι στα Μετέωρα: 6 μοναστήρια που αξίζει να επισκεφτείς», από το LIFO

Το περιοδικό LIFO, στην ενότητα «Ταξίδια», περιγράφει «ένα οδοιπορικό στο πανέμορφο σύμπλεγμα των σκοτεινόχρωμων ιερών βράχων».

Γράφει αναλυτικά:

«Μετέωρα, μια απέραντη πολιτεία πανέμορφων και πανύψηλων βράχων.

Λίγο μετά την πόλη των Τρικάλων, με κατεύθυνση προς Καλαμπάκα, συναντάς το επιβλητικό σύμπλεγμα των τεράστιων σκοτεινόχρωμων βράχων από ψαμμίτη, οι οποίοι υψώνονται εκεί εδώ και αιώνες.

Τα Μετέωρα, πέρα από θρησκευτικό τοπόσημο, αποτελούν ένα ασύγκριτο σημείο απαράμιλλης ομορφιάς στην Ελλάδα καθώς και ένα παγκόσμιο, μεγαλοπρεπές γεωλογικό φαινόμενο. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το Άγιο Όρος χαρακτηρίζεται η πιο σημαντική μοναστική πολιτεία.

Σήμερα παραμένει στις υψηλότερες θέσεις στη λίστα των πιο δημοφιλών αξιοθέατων της χώρας. Στους ακίνητους πέτρινους γίγαντες του θεσσαλικού κάμπου λειτουργούν πλέον έξι μονές: οι Ρουσάνου, Αγίου Στεφάνου, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Μεγάλο Μετέωρο), Αγίας Τριάδας, Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά και Βαρλαάμ. Το άγριο και βραχώδες τοπίο αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για χριστιανούς ασκητές και ερημίτες που επιδίωξαν να εγκατασταθούν εκεί. Μάλιστα, το όνομα Μετέωρα αποδίδεται στον κτίτορα της μονής του Μεγάλου Μετεώρου, τον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, ο οποίος ονόμασε «Μετέωρο» τον «πλατύ λίθο» στον οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1344.  

Καθεμία παραμένει κλειστή διαφορετική μέρα, ενώ οι ώρες λειτουργίας διαφέρουν, γι' αυτό και η ιδανική μέρα επίσκεψης είναι η Κυριακή.

Την ημέρα της επίσκεψής μου καταλάβαινες ότι πλησίαζες τους απόκρημνους βράχους όταν έβλεπες τα τουριστικά πούλμαν να σχηματίζουν ουρές και τα πλήθη τουριστών να καταφθάνουν προκειμένου να θαυμάσουν από κοντά το γοητευτικό τοπίο. Παράλληλα, πολλοί επέλεγαν την πεζοπορία για να επισκεφθούν τις μονές του συγκροτήματος των Μετεώρων ή για να εξερευνήσουν το δίκτυο των μονοπατιών.

Μέσα στα χρόνια ο μοναχισμός αναπτύχθηκε πρώτα στα σπήλαια των βράχων και ύστερα στις μονές, μια παράδοση της οποίας οι ρίζες φτάνουν στον μακρινό 11ο αιώνα. Μάλιστα, κατά καιρούς, λόγω της γεωλογικής ιδιομορφίας της περιοχής, λαξεύτηκαν κλίμακες και σήραγγες στους βράχους, καθιστώντας τις μονές προσβάσιμες, ενώ για πολλά χρόνια η παραδοσιακή μέθοδος επικοινωνίας και ανεφοδιασμού τους ήταν με ανεμόσκαλες, σκοινιά, τροχαλίες και καλάθια. Η ζωή των μοναχών ήταν λιτή, ασκητική, με στερήσεις και επίπονες εργασίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε κάθε μονή, όπου κι αν κοιτάξεις, νιώθεις ένα δέος και σίγουρα δεν σταματάς να φωτογραφίζεις το τοπίο».

Pin It

Σύνδεση Χρήστη